Oczarowanie. W latach 40. i 50. cała Ameryka tańczyła jive’a, a potem rock’n'rolla. Przydomek, którym obda­rzono idola tamtych czasów, Elvisa Presley’a („Elvis the Pelvis” – co po polsku znaczy „mied­nica”) wskazuje na to, w jaki sposób poruszano się w tańcu. Młodzież tańcząca w rytm muzyki Elvisa Presley’a rytmicznie poruszała biodrami, co wywo­ływało gwałtowne oburzenie starszego pokolenia, które prawdopodobnie wcześniej szokowało swo­ich rodziców tańcząc charlestona. W latach sześćdziesiątych obyczaje uległy roz­luźnieniu i nowy taniec – twist – nie wzbudzał już tak gorących emocji. Pojawienie się twista zapo­czątkowało nową erę tańca samodzielnego, bez partnera. Tradycyjny taniec towarzyski został wy­party z parkietów. Z czasem powrócił, jednak prze­de wszystkim, jako konkurencja rozgrywana na specjalnie organizowanych turniejach, które oczarowują widzów rozmachem i przepychem. Mło­dzież preferuje atmosferę dyskoteki, gdzie tańczy się do muzyki odtwarzanej z taśmy lub płyty, naj­częściej bez kontaktu fizycznego z partnerem. Inne jego cechy wskazują też na związki w rytualnymi wio­sennymi tańcami urodzaju. Indianie Amerykańscy wierzyli przez to że Elvis Presley który tańczył w ten bardzo nowoczesny i innowacyjny na te czasy sposób, swoim tańcem przyciąga deszcz. Nie ma to jak zabobony i ciemnogród.