Taniec w kulturze odgrywa bardzo ważny element, zauważmy że każda kultura prócz swojego języka, śpiewu i religii, ma także swój niepowtarzalny taniec. W kulturze europejskiej taniec traktowany jest w zupełnie inny sposób niż w Afryce i Azji, gdzie pełni rolę rytuału. Na naszym kontynencie uważa­ny jest za swoisty język ciała. Prawdopodobnie ze względu na związek z kulturą pogańską zamknię­to przed nim drzwi kościołów chrześcijańskich, stąd rozkwitł w formach nie mających nic wspól­nego z obrzędami religijnymi. Taniec europejski kojarzony jest zazwyczaj z wyprostowaną sylwetką tancerza, który wykonu­jąc skomplikowane kroki, nieznacznie tylko poru­sza głową, ciałem i rękami. W wielu innych kul­turach proporcje są odwrotne – nogi podrygują rytmicznie, natomiast podstawowym narzędziem ekspresji są głowa, ręce i tułów. Tradycyjne tańce, które przetrwały do dnia dzi­siejszego nazywane są tańcami ludowymi – należą do nich na przykład irlandzka giga, polski mazur, hiszpańskie flamenco czy ludowe tańce angielskie oraz szkockie. Niektóre z nich wywodzą się z daw­nych wierzeń i tradycji oraz mają związek z zaska­kująco odległymi kulturami. Na przykład angiel­ski morris, w którym tancerze odgrywają postacie z Robin Hooda, nosi w sobie elementy tańca rodem z Mauretanii, popularnego w swoim czasie w nie­których krajach śródziemnomorskich.

Taniec dworski

Doświadczenie zbiorowe. Taniec europejski w znacznej mierze wywodzi się z dworów królewskich, gdzie na potrzeby arysto­kracji adaptowano popularne tańce ludowe. Nada­wano im bardziej wyszukaną formę, wprowadza­jąc do nich ograniczony zestaw figur. Jednak i one ewoluowały. Pod koniec XVI wieku w popularnych tańcach, jak pawana czy galiarda, kroki stawały się coraz bardziej skomplikowane, a tancerze pozwa­lali sobie na drobne podskoki, a nawet nieznaczne uniesienie partnerki w górę. Równocześnie dokonywała się w tańcu dwor­skim kolejna przemiana – początkowo poszcze­gólne pary i wykonywane przez nie figury były elementem większego układu, z czasem zaś coraz większą wagę przypisywano indywidualnym po­pisom par. W wielu kulturach taniec do dnia dzi­siejszego ma charakter doświadczenia zbiorowego, nie tak intymnego, jak na przykład w Europie. Element erotyczny pojawił się dopiero w wieku osiemnastym, w popularnym wówczas menuecie, którego figury symbolizowały związek pomiędzy kobietą i mężczyzną. Wiek osiemnasty przyniósł rewolucję społecz­ną i obyczajową. Klasa średnia zyskiwała na zna­czeniu, nic więc dziwnego, że stopniowo dla jej przedstawicieli otwierały się sale balowe zarówno w modnych kurortach, jak i w metropoliach. Obecność klasy średniej wpłynęła na rozluźnienie sztywnych konwenansów i tancerze swobodnie wybierali partnera do tańca.